(SF) HEARTBREAKER 1/2

posted on 16 Apr 2011 19:51 by pucharapa

ลงกันบล็อคร้าง 

V

V

Title : Heartbreaker

Chapter : 1/ 2

Pairing : T.O.P x G-Dragon

Author : J-chan

Rating : ทั่วไป อ่านได้ ทุกเพศวัย 5555555555++

 

 

เป็นฟิคที่ไม่มีอะไร หาเนื้อหาสาระอะไรไม่ได้...เป็นความเกรียนล้วนๆ ของไอ้เจ ....55555

 

 

 เป็นฟิควันเกิดดาวแม่ปีที่แล้ว  ที่ลงไว้ในบ้าน จีดีออนทอป วันนี้เอามาเผยแพร่ หุๆๆๆ

 

 

ฝากด้วยค่า  แนะนำ ติ ชม(คงไม่มีอะอันหลัง)  ได้ตามสบาย  ยินดีรับทุกความคิดเห็น

ที่เมนต์อย่างสร้างสรรค์ค่ะ 

 

 

 

*****

 

 

 

 

 

“ อือ....ว่าไง ” กรอกเสียงไปตามสาย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา...เสียงเรียกพิเศษ ของคนพิเศษ

 

 

“.......”

 

 

“ อยู่ที่ข้างนอก ....แต่กำลังจะกลับ”

 

 

“........”

 

 

“...ได้ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะ” เสียงใส ปิดบังความดีใจไว้ไม่มิด.......คนตัวบางกำลังดีใจ เพราะคนรักที่ไม่เจอหน้ากันร่วมเดือน

บอก ว่า จะมาหา.......มาหาเค้า...ในวันเกิดของเค้า....แต่.....ร่างบางไม่รู้เลย ว่า.....ของขวัญที่เค้าจะได้วันนี้ .....มันจะทำให้เค้า...........

 

 

----

 

 

เสียง กริ่งปะตูห้อง ทำให้ร่างบางต้องละมือ จากงานตรงหน้าแล้วเดินไปเปิดประตู ไม่ต้องตรวจดูก็รู้ว่าใครอยู่หลังประตูบานนี้ คนที่โทรหาเขาเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงก่อน คนรักของเค้า

 

 

“ หวัดดีเทมป์ เข้ามาก่อนสิ ” รอยยิ้มบางๆ ระบายบนใบหน้า แล้วเปิดทางให้ร่างสูงเดินเข้ามา.....

 

 

“ ทำอะไรอยู่จียง ” คนตัวสูงที่เดินนำหน้าเข้ามาขมวด คิ้ว อย่างสงสัย เพราะโน๊ตบุ๊ค เครื่องโปรดของเจ้าของห้องวางอยู่บนโต๊ะรับแขกกลางห้อง แถมกองกระดาษมากมายที่วางอยู่ข้างๆ และบ้างส่วนก็กองอยู่ที่พื้น

 

 

“ คอลเลคชั่นฤดูหนาวน่ะ ” จียงบอก “ นายจะกินอะไร หาเอาเองนะ ” บอกแล้วเดินไปนั่งที่เดิมต่อ... แต่....แทนที่คนตัวโตจะเดินไปในครัวเพื่อหาอะไรดื่มตามที่ร่างบางบอก กลับมานั่งบนโซฟา ตรงข้ามร่างบาง

 

 

“ หือ -*- ” จียงได้แต่เลิกคิ้วสงสัย วันนี้คนรักเค้ามาแปลก เพราะธรรมดา ถ้าคนตัวสูงนี่เข้ามาห้องเค้า ก็จะตรงเข้าครัวก่อนเลย “ เป็นอะไรหรือเปล่า ” อดไม่ได้ที่จะถามออกไป เพราะท่าทางแปลกๆของคนรัก

 

 

“ก็... ไม่ มีอะไร ช่างเถอะ ” เหมือนจะพูด แต่ก็เปลี่ยนใจ “ ว่าแต่ คอลเลคชั่นใหม่เหรอ ไปถึงไหนแล้ว ” มือใหญ่เอื้อมไปหยิบกระดาษ 2-3 ใบ บนโต๊ะมาดู แฟชั่นคอลเลคชั่นใหม่ของผู้หญิง จียงเป็นดีไซเนอร์หน้าใหม่มาแรง ของวงการแฟชั่น เปิดตัวได้เพียงไม่ถึง 5 ปี นำแบรนด์ของตัวเองมายืนอยู่แถวหน้าของวงการแฟชั่นได้แล้ว

 

 

“ อือ เสร็จแล้วล่ะ แต่ฉันอยากแก้อะไรอีกนิดหน่อย ” พูดจบแล้วก็ยิ้มหวานให้ แล้วดึงกระดาษที่อยู่ในมือของร่างสูงคืนมา แล้วลงมือ แก้แบบร่างในกระดาษที่เอาคืนมา..

 

 

“ คืนนี้ไป ด้วยกันไม๊ ? ” ถามทั้งที่มือยังไม่ละจากงานตรงหน้า

 

 

“ -*- ไปไหน ? ” คนตัวสูงถามคิ้วขมวด

 

 

“ อ้าว ยองเบยังไม่บอกนายเหรอ เบิร์ดเดย์ปาร์ตี้ไง ” มือเรียวยังคงลงสีที่แบบชุดอยู่

 

 

“ วันเกิด ?? วันเกิดใคร ” น้ำเสียงสงสัยจริงจัง ไม่ได้เสเสร้งแกล้งไม่รู้ และเพราะคำถามนั้น ทำให้มือ หยุด ชะงัก มือบางกำดินสอแน่น.....เค้ารู้ว่าซึงฮยอนไม่รู้จริงๆ ไม่รู้ว่า..เบิร์ดเดย์ปาร์ตี้ คือ ของเค้า วันนี้ คือวันเกิดของเค้า....

 

 

“ ของพี่เยจีนหน่ะ ” จียงโกหกไป พยายามไม่ให้เสียงสั่น

 

 

“ งั้นเหรอ .....แต่คงไม่ไปหรอก ” ซึงฮยอนปฏิเสธไป

 

 

“ อือ.....แล้วคืนนี้นายจะค้างไม๊ ” คนตัวเล็ก พยายามไม่ใส่ใจ เพราะเค้ารู้ ซึงฮยอนไม่ใช่คนที่ใส่ใจอะไรกับสิ่งรอบข้างมากมาย

แต่เค้า....ไม่นึกว่า แม้แต่วันเกิดของเค้า ซึงฮยอนก็ลืม...

 

 

“ จียง............เรา.......... ” เสียงทุ่ม ขาดหาย เหมือนไม่มั่นใจที่จะพูด

มือบางที่กำลังเก็บรวบรวมแบบชุดที่สเกตไว้ ให้เรียบร้อย หยุดชะงักแล้ว หันมา ทางคนรัก ส่งสายตาสงสัยไปให้คนรัก

 

 

“ เรา เลิก กันนะ ” เสียงทุ้มเอยจบประโยคในที่สุด เหมือนประโยคขอร้อง แต่ มันไม่ใช่ จียงกำลังโดนบอกเลิก..

 

 

“ นาย.....ล้อ....เล่น ” จียงพยายามคิดในแง่ดี...มันแค่การล้อเล่น มันแค่มุขตลก ร้ายๆ ของคนรัก

 

 

“.... ฉัน พูดจริง....เราเลิกกันเถอะ กลับมาเป็นแค่เพื่อนเหมือนเดิม ” ซึงฮยอนได้แต่ทำสีหน้ารู้สึกผิด ให้กับร่างบางที่ตอนนี้ ลูกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ แล้ว

 

 

“ นายก็รู้.....ว่าคนอย่างฉันถ้าเดินหน้า แล้วจะไม่ถอยหลัง ” น้ำเสียงราบเรียบซะจนคนฟังใจหาย....แม้แต่เจ้าของเสียงยังแปลก

ใจตัวเอง

 

 

“ จียง.... ” มือใหญ่เอื้อมไปหมายจะสัมผัสคนตัวเล็ก แต่ก็ถูกเบี่ยงหลบ จนต้องหดมือกลับมา..

 

 

“ ฉันขอเหตุผล ” จียงบอกเสียงเรียบ ถึงจะเจ็บ จนเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น แต่อย่างน้อยเค้าก็ควรจะรู้ว่าเค้าถูกทิ้งเพราะอะไร..

 

 

“........” ตาคมสวยหลุบต่ำ อย่างรู้สึกผิด พูดไม่ออก....ซึงฮยอนตอบไม่ถูก เอาจริง เค้าไม่ได้ตรียมตัวมาสำหรับเจอคำถามแบบนี้.....เค้าตั้งใจแค่จะมาบอกเลิก แต่ไม่คิดว่าจะต้องให้เหตุผล เหตุผลที่ต้องขอเลิก

 

 

“ นายมีคนใหม่?? ” เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ จียงเลยตั้งคำถามใหม่ มันคงง่ายก็คำถามแรก

 

 

“ ฉัน.......ฉัน.. ” ซึงฮยอนได้แต่อ้ำอึง เค้าไม่รู้ว่าควรตอบยังไง...ควรยอมรับ หรือ ปฏิเสธ

 

 

“ นานเท่าไรแล้ว ” ไม่ต้องบอกก็รู้ อ้ำอึ้งแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่จียงคาดเอาก็เป็นเรื่องจริง

 

 

“ 7 เดือน ” เสียงทุ้ม ตอบแผ่วเบา แต่ชัดเจน

 

 

“ ใคร..... ” ถามเพราะอยากรู้ อยากรู้ว่าใครที่ทำให้จียงเจ็บแบบนี้

 

 

“ ชื่อ มินอา... ” บอกชื่อคนรักใหม่ จียงอยากรู้ เค้าก็จะบอก....ไม่อยากโกหกอีกแล้ว ไม่อยากรู้สึกผิดไปกว่านี้

 

 

“ นายรักเค้า ” ถามเพื่อความแน่..แน่ว่าตัวเองต้องโดนทิ้งแน่

 

 

" เค้ารักฉัน "

 

 

" แล้วฉันไม่ได้รักนาย " น้ำเสียงเหมือนจะตัดพ้อ

 

 

"....." คำถามเรียบๆ แต่ซึงฮยอนก็ตอบไม่ได้ ไม่ซิเค้าตอบได้ เค้ารู้อยู่ว่าจียงรักเค้า และอาจรักมากกว่าที่เค้ารู้ด้วยซ้ำ

 

 

" มันไม่ สำคัญ ว่าใครรักนาย แต่มันสำคัญที่นาย รักใคร เค้า หรือ ฉัน " ใช่ไม่สำคัญสักนิดว่า ใครจะรักซึงฮยอนบ้าง มันสำคัญที่

ว่า ซึงฮยอนรักใครมากกว่า

 

 

“ นายเข็มแข็งกว่า มินอา นายอยู่ได้โดยไม่มีฉั...”

 

 

“ เพราะฉันเข็มแข็งกว่า ฉันเลยต้องเป็นคนเจ็บ ?? ” จียงเอยประชด ตั้งแต่ซึงฮยอนยังพูดไม่จบประโยค

 

 

“ เราอาจ.....ไม่เหมาะกัน ” อีกเหตุผลที่ยกมาอ้าง

 

 

“ อะไร....ล่ะ ที่เหมาะ หรือไม่เหมาะ ” จียงพยายามควบคุมอารมณ์....ตัวเองไม่ให้ตวาดออกไป

 

 

“ เรา......เราเป็นผู้ชาย ทั้..... ”

 

 

“ ถ้าเป็นแบบนี้ แล้วมาขอคบกันแต่แรกทำไม ” สุดจะอดกลั้น จียงตวาดไปก่อนที่ร่างสูงจะพูดจบด้วยซ้ำ

 

 

“ จ...จียง....ฉันขอโทษ ” เมื่อเห็นพูดไป...ไม่มีประโยชน์ คนตัวสูงตัดสินใจที่จะยุติการหาเหตุผลที่ทำไมเค้าต้องเลิกกับจียง แล้วพูดคำที่เค้าคิดว่าเค้าควรพูด

 

 

“ ฉันไม่ให้อภัย ” ร่างบางสวนทันที..

 

 

“ จียง....แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้ ” อย่างน้อยก็กลับไปเป็นเพื่อนเหมือนเดิม..

 

 

“ ฉันบอกนายไปแล้ว...คนอย่างฉันถ้าเดินหน้าแล้วจะไม่ถอยหลัง ถ้าไปไกลกว่านี้ไม่ได้ ฉันก็จะไม่กลับไปจุดเดิม...แล้ว.....ฉันไม่อาจทำใจยอมรับคนที่ทรยศกับฉันได้ ” ใช่ ความสัมพันธ์ของเขากับซึงฮยอน มาไกลเกินกว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม..

 

 

“ จียง..... ” เสียงทุ้ม เหมือนจะตัดพ้อ.....ทำไมนะ ทั้งที่เป็นคนขอเลิกเองแท้...แต่พอโดนอีกฝ่ายพูดตัดสัมพันธ์ แบบนี้ เค้าถึงเจ็บล่ะ

 

 

“ นายไปซะ ไปให้พ้นจากหน้าชั้นเดี๋ยวนี้.....ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกแล้ว ”

 

 

“ จ..จียง.... ” คนหน้าคมเหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรคนตัวเล็ก ก็หันไปคว้า เครื่องเซรามิค ที่วางโชว์อยู่บนโต๊ะมา..ทำให้เค้าต้องกลืนคำพูดลงคอ ก่อนหันไปคว้า กระเป๋าเดินออกจากห้องไป.....ตอนนี้คงตัวเล็กกำลังอารมณ์ร้อนพูดอะไรก็ไม่ ฟัง รอให้อารมณ์เย็นลงก่อน แล้วค่อยคุยดีกว่า.....เพราะถึงเค้าจะเป็นคนขอเลิกคนตัวเล็ก แต่เค้าก็ไม่อยากตัดขาดความสัมพันธ์ อย่างน้อยก็ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนกัน ฟังดูเหมือนซึงฮยอนเห็นแก่ตัวเลยว่ามั๊ย ?

 

 

เสียง เปิดประตู ดังขึ้นและปิดลง พร้อมกับที่ร่างบางค่อยทรุดลงกับพื้น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้อีกฝ่ายได้เห็นก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมด......

 

 

ของขวัญ วันเกิดของเค้า ของขวัญจากคนที่เค้ารักจนหมดหัวใจ ของขวัญที่เค้าคงลืมไม่ได้ตลอดชีวิต “ คำบอกเลิก ” จากคนรัก

 

 

ไม่ รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร.....ที่จียงได้แต่นั่งกอดตัวเองร้องไห้อยู่ เงียบๆ แสงสว่างจากภายนอกเลือนรางบ่งบอกได้แค่ว่า มันมืดมากแล้ว.....และในห้องก็ มืดมิด แต่จียงก็พอใจที่จะอยู่แบบนี้ อันที่จริงน่าจะบอกว่าเค้าไม่มีแรงจะลุกไปทำอะไรมากกว่า....ร่างบางได้แต่จม อยู่กับความคิด...ของตัวเอง.....สิ่งที่ผ่านมาร่วม 5 ปี ระหว่างเค้ากะซึงฮยอนมันคืออะไร.....ทั้งที่ซึงฮยอนน่าจะรู้ดีที่สุดว่าเค้า รักซึงฮยอนแค่ไหน ....แต่ทำไมถึงทำร้ายเค้าได้ขนาดนี้......เจ็บ.....จนไม่รู้ว่า....จะพูดยัง ไง...

 

 

เสียงกดกริ่งหน้าประตู ที่ดังขึ้นหน้าประตูหลายรอบ ดึงความสนใจจากคนที่นั่งจมอยู่กับตัวเองได้ แต่ จียงก็ไม่คิดจะลุกไปเปิด ตอนนี้เค้า ไม่อยากพบใคร ทั้งนั้น....เค้าอยากอยู่คนเดียว!!!

 

 

แต่เสียงพูดคุยจากหน้าประตู ทำให้ร่างบางตัดสินใจลุกไปเปิด

และ ทันทีที่ประตูเปิด คนที่อยู่ภายนอกที่เตรียมตัวจะด่าเต็มที่เพราะเจ้าของวันเกิด ในงานปาร์ตี้ วันนี้ ดันไม่โผล่หัวไปงานซะอย่างนั้น แถมโทรมาก็ไม่รับสาย โทรหาแฟนมันก็ไม่ติด แต่...สภาพของเจ้าของห้อง ทำเอา ยองเบ ต้องยั้งคำด่า ต่างๆไว้

 

 

“ ไอ้จี เป็นอะไรวะ ทำไมไม่เปิดไฟ ” ยองเบเดินตามเข้ามา กดสวิชต์ไฟ เพื่อเพิ่มความสว่างให้กับห้องนี้

 

 

“ พี่จีร้องไห้ทำไม ” ทันทีที่เห็นหน้าเจ้าของห้องชัดๆ แขกที่มาเยือนต่างพากันตกใจ และเป็นมักเน่ของกลุ่มที่ร้องทัก.....ใครๆ ก็รู้ๆ ว่าพี่จียงหน่ะ ไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ง่ายๆ.....แต่เท่าที่เห็น.....หน้าของจียงตอนนี้ บอกได้ดีว่าเจ้าตัวผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

 

“ เลิกกันแล้ว ฉันเลิกกับซึงฮยอนแล้ว ” เสียงแผ่วเบากับชัดเจน ร่างบางทิ้งตัวนั่งกับโซฟาอย่างหมดแรง..

 

 

“ พี่ว่าอะไรนะ !! ” เป็นแดซองที่ถาม ไม่ใช่ไม่ได้ยิน แต่เค้าไม่เค้าใจ.....ทั้งพี่จียงและพี่ซึงฮยอน รักกันมาก เรื่องนี้พวกเค้ารู้ดี แล้วทำไม ถึงเลิกกัน

 

 

“ ซึงฮยอน ขอเลิกกับฉัน เมื่อเย็น ” น้ำเสียงอ่อนล้า และก็ร้องไห้อีกครั้งจนเพื่อนและน้องทั้งสองใจเสีย นานแล้วที่พวกเค้าไม่เห็นจียงร้องไห้หนักขนาดนี้

 

 

“ ทำไม ” ยองเบถาม พลางดึงร่างบางของเพื่อนรักมากอด....

 

 

“ ไม่รู้ เหตุผลงี่เง่า เหตุอะไรก็ไม่รู้ ฉัน.....ไม่ไหวแล้วยองเบ ” เสียงสะอื้นของคนในอ้อมกอดยิ่งทำให้ยองเบหนักใจ มือหนาลูบหลังเพื่อนอย่างปลอบโยน...

 

 

แรงสะอื้นเป็น เวลานาน กว่า กว่าเสียงสะอื้นจะเบาลง... ยองเบค่อยดันเพื่อนให้ออกจากอ้อมกอด นิ้วเรียว ค่อยๆ ปาดน้ำตาออกจาก แก้มเพื่อนให้

 

 

“ พี่กินอะไรหรือยัง ” หลังจากปล่อยให้พี่ชายรางบางร้องไห้จนพอใจ แดซองถามเพราะเป็นห่วง ปกติพีจียงก็ไม่ค่อยดูแลตัวเองอยู่แล้ว.....ยิ่งเป็นแบบนี้ เค้ารู้เลยว่า....

 

 

“ ...... ” ร่างบางส่ายหัวแทนคำตอบ นั่นไง แดซองเดาผิดที่ไหน “ พี่กินอะไรหน่อยไม๊ เดี๋ยวผมหาให้ ” เสนอตัวด้วยความหวังดี

 

 

“ ไม่ต้องหรอก ฉันกินอะไรไม่ลง ”

 

 

“ แต่..... ” ซึงรึที่เตรียมจะเถียง แต่ต้องเงียบ เพราะยองเบ ส่ายหัวเป็นเชิงห้าม พูดไปก็เท่านั้นแหละ ยังไงมันก็ไม่กิน

 

 

“ งั้นไปนอนนะ ” ไม่รอให้จียงปฎิเสธ ยองเบ้ ค่อยๆ เดินประคอง จียงเดินไปที่ห้องนอน โดยมีน้องๆทั้ง สอง ตามไปด้วย ยอง

เบ จัดแจงให้จียงนอนลงกับเตียง แล้วห่มผ้าให้จนถึงคอ มือหนาค่อยลูบหัวให้อย่างปลอบโยน และเพราะความเพลียทำให้จียงหลับไปยังรวดเร็ว เมื่อเห็นคนบนเตียงหลับแล้ว ทั้งสามจึงเดินออกมายังห้องนั่งเล่น

 

 

“ ผม ไม่เข้าใจ พี่ซึงฮยอน ทำแบบนี้ได้ไง ” ซึงรี โวยวายอย่างเหลืออด กรระแทกตัวนั่งลงกับโซฟาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

 

“ พี่ เค้าคงมีเหตุผลของเค้านะ ซึงรึ ” แดซองอธิบายอย่างใจเย็น

 

 

“ เหตุผลบ้าอะไร ผมไม่รับรู้หรอกนะ แต่วันนี้วันเกิดพี่จียงนะ มาบอกเลิกในวันเกิดเนี๊ย ไม่ทุเรศไปหน่อยเหรอ ” ไม่มีใครพูดอะไร ที่ซึงรึ พูดมันก็จริง

 

 

“ แล้ว เราจะเอายังไงกันคร้าบ ” หลังจากที่เงียบอยู่นาน แดซองตัดสินใจทำลายความเงียบ

 

 

“ อือ......งั้นเก็บพวกของพวกนี้ก่อนแล้วกัน ซึงริ นายจัดการที่นะ ” ของที่ยองเบว่า ก็คืองานที่เกลื่อนกลาดอยู่บนชุดรับแขก และพื้น แล้วที่ยองเบให้ซึงรีเป็นคอยจัดการเพราะซึงริทำงานอยู่กับจียง น่าจะจัดการงานของจียงได้ดีกว่าเค้าที่เป็นสถาปนิก “ แล้วแดซองช่วงนี้ พี่อยากให้นายช่วยดูแลจียงเป็นพิเศษหน่อยนะ มันยิ่งไม่ค่อยสนใจตัวเองอยู่ ยิ่งเป็นแบบนี้ พี่ว่าจะยิ่งแย่ ” และแดซองก็เป็นหมอ น่าจะดูแลจียงได้บ้าง

 

 

“ ฮะ.... ” แดซองรับปาก ยังไงพี่จียงก็เป็นเหมือนพี่ชายเค้า ถึงพี่ยองเบไม่บอก เค้าก็คิดอยู่แล้ว ว่าต้องดูแลพี่จียงช่วงนี้เป็นพิเศษ

 

 

“ แล้ว .....เรื่องพี่ซึงฮยอน ??? ” ถามไป มือก็เก็บเอกสารไปด้วย

 

 

“ เดี๊ยวพี่จัดการเอง ” ยองเบบอกเสียงเครียด....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 B CON

 

 

 

****

 

 

ได้ข่าวว่า. ฟิควันเกิดจี............แล้วนี่มันอาร๊ายยยยยยยยยยย ??

-- รักจีนะ เลยอยากให้อะไรที่แตกต่างจากชาวบ้านอะ 555555555

Comment

Comment:

Tweet

มันฮึกๆๆ เศร้าๆๆๆมากๆๆๆ ปืนฉีดน้ำ ขันน้ำ Hot!