[OS] ::LAST VALENTINE ( TEMPG)

posted on 09 Aug 2012 14:57 by pucharapa

[OS] ::LAST VALENTINE

Pairing  ::Seunghyun x  Jiyong
Genre : Drama


TALK  ::  เป็นโปรเจคฟิคของตัวเองที่วางไว้ชาติเศษ  แต่เพิ่งได้ทำ  555
ฝากด้วยนะ.....คิๆ...

ป.ล.   http://www.youtube.com/watch?v=Jzbw9BNsttA  <<<  เพลงประกอบ
***


“ เดินทางดีๆนะครับ  ถึงแล้วโทรหาผมด้วยนะ”  หนุ่มผมแพลตมันบลอนด์  เอ่ยพร้อมยกมือข้างหนึ่งลูบผมให้หญิงสาวคนรักอย่างอ่อนโยน
“ ค่ะ   ต้องขอโทษจริงๆนะ  ทั้งที่วันนี้ วันวาเลนไทน์แท้ๆ ฉันน่าจะได้อยู่กับคุณ  แต่.....”น้ำเสียงใสเงียบหายไป...รู้สึกผิด จากหัวใจ  ทั้งที่วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์แต่เธอกลับต้องทำงานทั้งวัน  แถมพอ ตกเย็นก็ต้องเดินทางไปต่างประเทศอีก
“ ไม่เป็นไรหรอก...ผมเข้าใจ ... ไป เถอะ.....ผมรักคุณนะ”  บอกแล้วยกมือเล็กของหญิงสาวที่เกาะกุมไว้ตลอดขึ้นมาจุมพิตเบา
“ฉันก็รักจียงนะค่ะ”  จุมพิตเบาๆ ที่แก้มใสของชายหนุ่มเพื่อยืนยันสิ่งที่พูด
“ ครับ “  รอยยิ้มบางๆระบายบนใบหน้า ก่อนปล่อยมือคนรักให้เดินเข้าไป   หลังจากส่งคนรักเดินเข้าประตูผู้โยสารขาออกแล้ว   สีหน้าที่ยิ้มก็แปลเปลี่ยนเป็นตรึงเครียด  
“ ฉันควรจะไปไม๊นะ”  จียงตั้งคำถามให้กลับตัวเอง..คำถามที่เค้าถามตัวเองมา ตลอดสองวันที่ผ่านมา  หลังจากได้รับสายโทรศัทพ์ จาก “อดีตคนรัก”  ที่เค้าเป็นคนหันหลังเดินจากมาเอง คนที่เค้าไม่สามารถติดต่อได้เลย หลังจากวันที่เค้าทิ้งมา  เค้ารู้เพียงว่า หลังที่เลิกกัน  “อดีตคนรัก” ของเค้า เดินทางไปต่างประเทศทันที  การที่อีกฝ่ายเงียบหายไปแบบนั้น  ใช่ว่าเค้าไม่ เป็นห่วง  แต่ถ้าเค้าเข้าไปก้าวก่ายมากไป  ก็อาจเหมือนให้ความหวัง  ระยะ เวลากว่า 3 เดือน ที่ไม่ได้เจอหรือติดต่อกัน  เค้าคิดว่าอีกฝ่ายคงทำใจได้บ้างแล้ว  แต่ประโยค สุดท้าย ก่อนปลายสายจะตัดไปเมื่อ 2 วันก่อน.ทำให้เค้าคิดว่า ที่เค้าคิดมาทั้งหมดอาจไม่ใช่  และมันทำให้เค้าลำบากใจ
“ช่วยอยู่กับพี่เป็นวาเลนไทน์สุดท้ายได้ไม๊  ขอแค่ชั่วโมงสุดท้ายของวันก็ได้ “  น้ำเสียงนั้น เศร้าอย่างบอกไม่ถูก
“แต่....พี่... .........” จียงได้แต่อ้ำอึ้ง  อยากปฎิเสธ  แต่น้ำเสียของอีกฝ่ายทำให้เค้าพูดไรไม่ออก
“ให้พี่ได้มีความทรงจำดีๆ กับนายอีกครั้งนะ พี่ขอร้อง” เสียงทุ้มต่ำขอร้อง เอ่ยอย่างอ่อนโยน
“......” จียงพูดไม่ออกกับประโยคที่ได้ยิน  และไม่ทันที่จะได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาก่อน
“ไม่ว่าอย่างไงพี่ก็จะ รอนาย .....แล้วเจอกัน ที่ห้องของเรานะ ”   พูดเพียงเท่านั้น อีกฝ่าย ก็ตัดสายไป   และไม่ว่าเค้าจะพยายามติดต่อกลับหาซึงฮยอนยังไง  ก็ไม่สามารถติดต่อ ได้  ทั้งมือถือ ทั้งโทรศัพท์บ้าน

       เบนท์ลี่ย์  สีขาวคันสวย  จอดอยู่ในลานจอดรถคอนโดหรูที่ครั้งหนึ่ง  จียงเคย ได้ใช้ชวิตอยู่  พร้อมด้วยใครอีกคน เป็นเวลาเกือบชั่วโมงที่จียงนั่งนิ่งอยู่ในรถแบบนี้   ถึงจะขับรถมาถึงที่นี่แล้ว  หากแต่พอเอาเข้าจริง จียงกลับไม่กล้าที่จะขึ้นไปหาแกฝ่าย ตามคำขอร้องของ อดีตคนรัก  10.47 PM  เรืองแสงอยู่บนหน้าปัดดิจิตอล บนข้อมือ เวลาอีกอีกไม่ถึงชั่วโมงครึ่งก็จะพ้นวาเลนไทน์ แล้ว...

        นิ้วเรียวตัดสินใจกดกริ่งหน้าห้องแทนที่จะใช้คีย์การ์ดที่อยู่ในมือรูดเข้า ไป เหมือนเมื่อก่อน  ตอนที่เค้าอยากเป็นเจ้าของอีกคนของห้องนี้  
“มาแล้วเหรอ ? เข้ามาก่อนสิ”   ร่างสูงที่เปิดประตูให้ หลีกทางให้จียงเดินเข้าไป
เสียงปิดประตูเบาๆ  ดังตามหลังมา   จียงลังเล  เค้าไม่รู้ควรจะไปอยุ่ที่ไหนของห้องกว่า ที่คุ้นเคยนี้ มือใหญ่คว้ามือเล็กของคนมาใหม่ ก่อนออกแรงจูงเล็กน้อยให้เดินตามมา  

“พี่ซึงฮยอน ? ”  จียงเรียกคนตัวโตกว่า เหมือนจะถาม  ซึงเจ้าของชื่อ ก็เพียงหันมายิ้มให้บางๆ  แต่ก็ไม่พูดอะไร  ก่อนจะจูงมือพาไป ยังระเบียงหลังห้อง  ประตูกระจกที่เปิดอยู่  ระเบียงกว้าง ยิ่งทำให้จียงพูดอะไรไม่ออก   โต๊ะตัวเล็กที่เค้าเคยใช้นั่งทานอาหาร เมื่อครั้งที่เค้าใช้ชีวิตอยุ่ในห้องนี้ ถูกตกแต่อย่างสวยงาม  อาหาร สองสามอย่างถุกจัดวางอย่างลงตัว  เทียนหอมรูปร่างสวยงาม  ถูกจุดว่างไว้ บริเวณพื้นระเบียงแข่งกันส่งแสงสว่างและกลิ่นหอม ดอกทานตะวันช่อโตถูกหยิบมายื่นตรงหน้า

“สุขสันต์วาเลนไทน์”  น้ำเสียงนั้นยังคงอ่อนโยนเหมือนในความทรงจำของจียง
“แต่.พี่ซึงฮ....”  พูดไม่ทันจบร่างเล็กก็ถูกกระชากเข้าไปกอด  แรงกอดจากอ้อมแขนแกร่ง บังคับให้ใบหน้าใสจมลงกับอ้อมอกที่คุ้นเคย
“จียง......ช่วยอยู่เป็นคนรักของพี่อีกสักวันนะ  ช่วยแกล้งทำเป็นคนรักพี่ อีกสักครั้ง  ครั้งสุดท้าย พี่สัญญา ถ้าจบวันนี้ไป  พี่จะไม่รั้งนายไว้อีกเลย”
“....แต่.....” คนตัวเล็กอึกอัก  เค้าอยากปฎิเสธ  แต่น้ำเสียงของอีกฝ่าย...ทำให้เขาลังเลใจ
“พี่ขอร้อง....แค่...ชัวโมงสุดท้าย...ของวันนี้...แล้วพี่จะไม่ยุ่งกับนาย อีกเลย”  น้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเศร้า จนคนฟังรู้สึกได้  และเพราะแบบนั้น
“อือ.....ก็ได้ครับ วันนี้ผมจะเป็นคนรักของพี่ เป็นครั้งสุดท้าย” ทำให้จียง ไม่อาจปฎิเสธได้

       ซึงฮยอน เลือนเก้าอี้ ให้จียงนั่ง  ก่อนตัวเองจะไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม  รอยยิ้มอ่อนโยนที่อีก ฝ่ายส่งมาให้ทำให้จียงรู้สึกผิดไปทั้งหัวใจ  จียงคบหาเป็นแฟนตั้งแต่ช่วงเรียนปี 2 ซึงฮยอนที่เป็นรุ่นพี่ปี 3 เป็นคนเข้ามาสารภาพรัก และขอคบหา จียงเองก็รู้จักและพูดคุยกับซึงฮยอนมาหลายครั้ง  รู้สึกชอบรุ่นพี่คนนี้อยู่ ไม่น้อย จึงตอบตกลง  เพราะสำหรับจียงแล้ว  “ความรัก ไม่จำกัดรูปแบบตายตัว  คนรักกันไม่จำเป็นแค่ ชายหรือหญิง”   และเพราะแบบนั้นจึงไม่แปลกถ้าจียงจะตอบตกลงคบหาดูใจ กับผู้ชายด้วยกัน   ความรักของเค้าก็เหมือนคูรักทั่วๆไป รักและเอาใจใส่กัน มีทะเลาะกันบ้าง แต่ก็กลับมาดีกันได้   และพอขึ้นปี 3 จียงก็ย้ายมาอยู่กับซึงฮยอนที่คอนโด  ซึงฮยอนเป็นคนรักที่ดีมาก ถ้าจะให้บอก  แต่ว่ามีถึงจุดๆหนึ่ง  จียงรู้สึกว่าซึงฮยอน ไม่ใช่สำหรับตัวเอง   และการที่มีใครที่จียงรู้สึกว่า “รักได้มากกว่า” ที่เคยรักซึงฮยอน  ทำให้หนุ่มตัวบางตัดสินใจขอเลิกกับแฟนหนุ่มที่คบกันมา เกือบ 5 ปี

“กินเลอะอีกแล้ว” นิ้วหยาบ ยื่นมาแตะที่ริมฝีปากเพื่อเช็ดคาบครีมเค้กให้   ทำให้จียงสะดุ้งเล็กยน้อย หลุดจากภวังค์  ของตัวเอง
“ข....ข...ขอบคุณ”คนกินเลอะ กล่าวออกไป  สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงรอบยิ้มอบอุ่นส่งมาให้...
จียงไม่ค่อยแน่ใจ  ว่าเค้าคุยอะไรกับซึงฮยอนไปบ้าง  พวกเค้านั่งเงียบๆ  มี เพียงคำถาม และคำตอบไม่กี่ประโยค  บรรยากาศที่อยู่รอบตัว จียงไม่แน่ใจว่าจะเรียกมันว่าอะไรดี  ไม่ไม่ใช่ความอึดอัด  แต่ก็ไม่อาจผ่อน คลาย  ไม่ใช่ความไม่สบายใจ  แต่ก็ไม่อาจร่าเริงได้   ร่างเล็กก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง  เลขที่หน้าปัดบ่งบอกว่าอีกไม่กีนาที กี่จะขึ้นวันใหม่ ร่างเล็กสูดลมหายใจลึก  ก่อนจะลุกขึ้นยื่น และหยิบคีย์การ์ดวางบนโต๊ะ  เลื่อนให้คนตรงหน้า
“ผมคงไม่ได้ใช้มันอีก  ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเวลาที่พี่ขอไว้หมดแล้ว ผมคงต้องกลับแล้ว”  พูดแค่นั้น ก็เดินหันกลับเข้าห้อง เพื่อเตรียมตัวกลับ
คนตัวโตกว่าไม่ว่าอะไร เพียงลุกขึ้นยืน แล้ว หยิบช่อดอกทานตะวันตาม ร่างเล็กไป
“จียง”เสียงเรียกพร้อมกับแรงบีบเบาๆที่ข้อมือ  ทำให้ร่างบางชะงัก ก่อนจะค่อยๆถูกจับให้หันหน้ามาเผชิญกับเจ้าของห้อง
สัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากทำให้ร่างบางตกใจเล็กน้อย  แต่ก็ยอมอยู่เฉยให้อีก ฝ่ายสัมผัส  แหมจะหลับตา แต่จียงก็รู้ได้ถึงสัมผัสแผ่วเบา ที่ลากลงมาจากหน้าผาก   ผ่านปลายจมูก  จนหยุดที่ริมฝีปากบาง  สัมผัสแผ่วเบา เนิ่นนานในความรู้สึก  แต่ไม่ลึกซึ้งไปกว่านั้น   เมือสัมผัสที่ริมฝีปากละปาก ก็กลายเป็นว่า เค้าโดนรวบไปกอดทั้งตัว
“ขอบคุณนะ  ที่มา  ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยรักพี่  ขอบ...คุณ”  เสียงทุ้มต่ำ กระซิบข้างหู  ความเปียกชื้นที่ไหล่ทำให้จียงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้   จียงไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไง  จะผลักไส หรือโอบกอด อดีตคนรัก  สุดท้ายแล้ว เค้าก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ  ไม่พูด หรือโต้ตอบอะไร  จนอีกฝ่าย คลายอ้อมกอดเอง
“ของขวัญชิ้นสุดท้าย  พี่อยากให้นายรับไว้”   ช่อดอกทานตะวันยื่นให้ตรงหน้า  
“ขอบคุณครับ”  จียงรับมันไว้....
“ขอบคุณแล้วก็ขอโทษสำหรับทุกอย่าง ที่ต้องเป็นแบบนี้”  จียงรู้สึกผิด  ทั้งที่อีกฝ่ายรักเค้ามากขนาดนี้
“ไม่เป็นไร  เรื่องของหัวใจมันห้ามกันไม่ได้นี่”  มือใหญ่ลูบลงบนหัวอย่างอ่อนโยน   ไม่เป็น...แต่ทำไมเหมือนจะหายใจไม่ออก..
“ผมต้องไปจริงๆแล้ว  พี่ดูแลตัวเองดีๆนะ”
“นายก็ด้วย  ขอให้มีความสุขนะ”  ยิ้มให้อย่างอบอุ่น   เค้าอยากส่งคงรักด้วยรอยยิ้ม

       จียงไปแล้ว   ทั้งที่ทั้งห้องเปิดไฟสว่างขนาดนี้  แต่ซึงฮยอนกับรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความมืดมิด ที่หาทางออกไม่ได้  ซึงฮยอนไม่เคยรู้ว่า  การรักใครสักคนจะเจ็บปวดได้ขนาด นี้  ที่ผ่านมาสามเดือนเค้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเค้ามีขีวิตอยู่มาได้ยังไง การใช้ชีวิตโดยไม่มีคนที่รักเคียงข้างทำให้เค้ารู้สึกอ้างว้าง จนเจ็บไปทั้งหัวใจ  วันนี้ เค้าแค่อยากเจออดีตคนรัก ในฐานะคนรักเป็นครั้งสุดท้าย  แค่อยากเห็นหน้าของคนที่เค้ารักเป็นครั้งสุด ท้าย  

    “จียงพี่รักนาย” เสียงกระซิบบอกแผ่วเบา ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะหมดลง   เลือดสีแดงค่อยๆขยายวงกว้างกว้างขึ้น  การใช้ชีวิตโดยปราศจากจียง มันแป็นเรื่องเจ็บปวดเกินไป  ซึงฮยอนไม่อาจทนอยู่บนโลกนี้ได้โดยเพียง ลำพัง  ก่อนดวงตาคมปิดลงภาพสุดท้ายซึงฮยอนที่ซึงฮยอนไดเห็น ยังคงเป็นใบหน้าของคนที่เค้ารักสุดหัวใจ  ความหวังเล็กๆก่อนจะลาจากกัน เค้าหวังว่า จียงจะเข้าใจถึงความหมายของ ขวัญชิ้นสุดท้าย     “ดอกทานตะวัน  :: ความรักที่มั่นคงและภักดีต่อเธอผู้เดียว”


*****
คุยกันหน่อย ::  ร้างจากการเขียนฟิไปนานมาก  เรื่องนี้วางโปรเจคไว้ตั้งแต่วาเลนไทน์ปี ที่แล้ว  แต่มาได้แต่ก็เกือบวันเกิดจีปีนี้  5555 ไม่ใช่ไร  ขี้เกียจล้วนๆ ที่จริงช่วงที่นั่งกินข้าวกัน  อยากเขียนให้โรแมนติคนะ  แต่แบบเขียนไม่รอดจริงๆ  เลยออกมาแบบนี้  = =  * โค้งขอโทษ*
อ่า~~  เรื่องนี้  คิดว่า สำนวนการเขียน  อะไรตัวเองแย่กว่าที่เขียนเรื่องแรกอีก  ไง มีคำแนะนำ ติ ชมได้นะค่ะ  น้อมรับไว้

ป.ล. ส่วนที่ทาบิตาย จิ้นกันตามสบายว่า จะฆ่่าตัวตายแบบไหน  5555

Comment

Comment:

Tweet

#9 By valentines roses (103.7.57.18|58.8.196.38) on 2013-01-29 16:51

น่าสงสาร

#8 By ส่งดอกไม้ วาเลนไทน์ (103.7.57.18|58.8.196.38) on 2013-01-29 16:50

เศร้ามากค่ะ T^T จะร้องไห้เลยอ่าา
สงสารท็อปมากกก ฮึกๆ T^T

#7 By Paniety on 2012-10-13 21:42

เพิ่งได้เข้ามา จบจนได้นะเรื่องนี้ มาเลี้ยงฉลองกับตูหน่อยมะ!!

#6 By u4570163 on 2012-08-23 14:27

ม๊า -*-
ทำบี๋ร้องไห้อ้ะ !!!!!!!!!!!!!
จียงทำไมอ่ะ ทำไมมมมมมมมมมม
คบมา 5 ปี แล้วทำไมมันถึงไม่ใช่อ่ะจียงงง
ม๊า ขัดใจ ม๊าขัดใจจจจจจจจจจจจจ *ดิ้น*
#ปาระเบิดใส่
สงสารอิพี่ทับมันอ้ะ มันรักของมันมากเลยนะ
เป็นบี๋ บี๋คงคลั่งไปแล้วอ่ะ ทำไมถึงทิ้งกันไป
แล้วที่ผ่านมารักที่เคยมีให้มันคืออะไร?
รุ้สึกเหมือนชีวิตตัวเองเลยอ่ะ T^T
ต่อให้อีกฝ่ายรักมากแค่ไหน คนจะไปก็ต้องไป
อะไรก็รั้งไม่ได้...ก็ใจเค้าไม่ได้อยู่กับเราแล้ว
เราได้แต่ปล่อยเค้าไป
อิพี่ทับบบบ  หนูเข้าใจพี่นะเว้ยยยยยย
แต่หนูคงไม่ฆ่าตัวตายตามพี่นะ
พี่แม่งไม่น่าทำแบบนั้นเลยอ่ะ
โอ้ยยย เศร้า
*กะจะปาดเม้นท์แต่ก็ไม่ทัน*

#4 By Kwonbi on 2012-08-14 16:22

ก็ได้ครับ วันนี้ผมจะเป็นคนรักของพี่ เป็นครั้งสุดท้าย" ทำให้จียง ไม่อาจปฎิเสธได้

#3 By Drive Scorpion Jacket (103.7.57.18|182.178.56.111) on 2012-08-11 16:16

เบนท์ลี่ย์ สีขาวคันสวย จอดอยู่ในลานจอดรถคอนโดหรูที่ครั้งหนึ่ง จียงเคย ได้ใช้ชวิตอยู่

#2 By Captain America Jacket (103.7.57.18|182.178.71.170) on 2012-08-10 12:52

T^T  สงสารพี่ท๊อปค่ะ  สงสารมากๆ เข้าใจความรู้สึกเลย T^T   
อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคนรัก ฮึกๆ T^T
เรื่องของหัวใจ ใครจะไปห้ามได้ ถูกค่ะ ถูกจริงๆ อ่านแล้ว เศร้ามาก T^T
ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะค่ะ

#1 By benz.z on 2012-08-09 21:15